1 lipca 2026 r. agencja Bloomberg podała, że Meta przygotowuje działalność cloud computing, której celem byłaby sprzedaż podmiotom trzecim nadwyżkowej mocy obliczeniowej do zastosowań AI, a także dostęp do hostowanych przez firmę modeli. Projekt, wewnętrznie określany podobno jako „Meta Compute”, postawiłby właściciela Facebooka i Instagramu w bezpośredniej konkurencji z Amazon Web Services (AWS), Microsoft Azure i Google Cloud. Zapytany o komentarz, rzecznik Meta odmówił wypowiedzi: spółka ani nie potwierdziła, ani nie zaprzeczyła doniesieniom, które pozostają nieoficjalne. Reakcja rynku była jednak natychmiastowa — i właśnie tam widać sedno sprawy: moc obliczeniowa stała się tak rzadka i tak kosztowna, że sama perspektywa jej odsprzedaży wystarczyła, by przetasować notowania giełdowe.
Dwie usługi rozważane, żadna niepotwierdzona
Według Bloomberga inicjatywą kierować mieliby szef infrastruktury Meta, Santosh Janardhan, wraz z Danielem Grossem z laboratorium Meta Superintelligence Labs oraz prezes firmy, Dina Powell McCormick. Rozważane miałyby być dwa modele usług: sprzedaż „surowej” mocy obliczeniowej (czyli wynajem cykli GPU deweloperom, podobnie jak robią to wyspecjalizowani dostawcy) oraz dostęp do modeli hostowanych na infrastrukturze Meta, w tym do własnego modelu Muse Spark z zamkniętymi wagami, na zasadzie zbliżonej do usługi Bedrock od AWS.
Te informacje pochodzą z jednego materiału prasowego. Nazwa „Meta Compute”, modele usług i harmonogram nie zostały potwierdzone przez Meta, która zachowała milczenie. Doniesienia należy więc traktować ostrożnie, zwłaszcza że nie ogłoszono żadnej oferty komercyjnej. Ta powściągliwość jest tym bardziej uzasadniona, że temat bezpośrednio wpływa na wycenę giełdową grupy.
Giełda zareagowała zanim zrobiła to Meta
W dniu publikacji akcji Meta zakończyła sesję wzrostem o 8,8%, co było znaczącym ruchem dla waloru, który w tamtym momencie był około 15% na minusie od początku roku. Z kolei wyspecjalizowani dostawcy infrastruktury AI, tzw. neoclouds, mocno stracili: CoreWeave spadł o 13,9%, a Nebius o 17% podczas tej samej sesji. Logika rynku jest czytelna: jeśli Meta zacznie sprzedawać własne zasoby obliczeniowe, będzie ich odpowiednio mniej wynajmować od tych dostawców, a nawet może odebrać im część klientów. Wartość przesuwa się w stronę podmiotów posiadających centra danych.
Ta różnica skali w jednej sesji pokazuje najważniejsze zjawisko. Moc obliczeniowa przestała być tylko pozycją kosztową wewnątrz firmy: dziś to aktywo, którego rzadkość tworzy wartość, a sama perspektywa wprowadzenia go na rynek potrafi poruszyć dziesiątki miliardów dolarów kapitalizacji. Compute stało się strategicznym surowcem.
Dlaczego Meta miałaby mieć nadwyżkę mocy
Punktem wyjścia są ogromne inwestycje. W wynikach za pierwszy kwartał 2026 r., opublikowanych 29 kwietnia, Meta podniosła prognozę wydatków inwestycyjnych na cały rok do przedziału 125–145 mld dolarów, wobec 115–135 mld dolarów ogłoszonych w styczniu. Dla porównania, nakłady te wyniosły 72,2 mld dolarów w całym 2025 r. — oznacza to niemal podwojenie w ciągu roku. Meta oficjalnie przypisała kwietniową rewizję wzrostowi cen komponentów i, w mniejszym stopniu, dodatkowym kosztom centrów danych; styczniowa prognoza była z kolei uzasadniana pracami wokół Meta Superintelligence Labs. W obu przypadkach grupa nie wyodrębnia osobnej kwoty przeznaczonej wyłącznie na AI.
Te pieniądze finansują centra danych o niespotykanej skali. W lipcu 2025 r. Mark Zuckerberg ogłosił budowę kilku wielogigawatowych klastrów obliczeniowych: pierwszy, nazwany Prometheus, miał ruszyć w 2026 r.; drugi, Hyperion, ma rosnąć do poziomu 5 gigawatów w ciągu kilku lat. „Samo jedno z nich obejmuje znaczną część powierzchni Manhattanu” — pisał wówczas szef firmy. Gdy buduje się na taką skalę, aby udźwignąć szczyty trenowania modeli, między kolejnymi cyklami pojawia się mechanicznie niewykorzystana pojemność. To właśnie tę rezerwę Meta mogłaby próbować monetyzować.
Ten pomysł nie jest nowy. Podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy 27 maja 2026 r. Zuckerberg nazwał działalność cloud „zdecydowanie leżącą na stole”, dodając, że „niemal co tydzień różne firmy przychodzą do nas z zewnątrz i pytają, czy możemy uruchomić usługę API albo czy mamy moc obliczeniową, którą mogłyby od nas kupić, płacąc premię względem ceny, po której ją nabyliśmy”. Dodał, że dotąd nie zrobił tego z powodu braku nadwyżki, ale opcja pojawiłaby się „jeśli dojdziemy do punktu, w którym uznamy, że zbudowaliśmy za dużo”.
Paradoks giganta, który sam jest zależny
Ten zwrot pokazuje sprzeczność tkwiącą w gospodarce AI. Meta jest jednocześnie potencjalnym sprzedawcą mocy obliczeniowej i dużym nabywcą. Grupa znacząco zwiększyła zobowiązania wobec neocloudów, z którymi potencjalnie miałaby konkurować: nowe zobowiązanie na około 21 mld dolarów wobec CoreWeave z 9 kwietnia 2026 r. (obowiązujące do grudnia 2032 r.), które dołącza do pierwszej umowy o wartości około 14,2 mld dolarów podpisanej w 2025 r. i podnosi łączną wartość współpracy z tym jednym dostawcą do około 35 mld dolarów, oraz umowę z Nebius mogącą sięgnąć 27 mld dolarów, zawartą 16 marca 2026 r. Spółka masowo wynajmuje więc infrastrukturę od podmiotów trzecich, jednocześnie przygotowując — jak się twierdzi — sprzedaż własnej.
Taka podwójna rola ma też praktyczne ograniczenia. Według noty analityków Rosenblatt Securities, opublikowanej po raporcie Bloomberga, Meta nie miałaby prawa odsprzedawać stronom trzecim mocy, którą wynajmuje od CoreWeave. Umowa ramowa między obiema spółkami rzeczywiście zawiera ograniczenie, które zakazuje klientowi odsprzedawania lub dystrybucji usług bez uprzedniej pisemnej zgody CoreWeave; jednak stwierdzenie o całkowitym zakazie odsprzedaży pozostaje interpretacją analityczną, a nie zapisem wprost formułującym taki zakaz. To ważne rozróżnienie: wyznacza granice tego, co Meta mogłaby realnie skomercjalizować w krótkim terminie, i pokazuje, że tego typu konstrukcje kontraktowe są dalekie od sztywności.
Ruch, który wykracza poza Meta
Meta nie byłaby pierwszą firmą, która zamienia nadwyżkę mocy na przychód. Od maja 2026 r. podobną logikę uruchomiły już SpaceX i xAI, udostępniając zewnętrznym klientom moc centrum danych Colossus: Anthropic od maja, a następnie Google i Reflection AI w czerwcu. Zbieżność jest wyraźna: podmioty, które przewymiarowały infrastrukturę pod własne potrzeby, odkrywają, że ma ona wartość rynkową, gdy nie jest w pełni wykorzystywana, i próbują zamienić ją w centrum zysku. Ta ekonomia compute nie narodziła się wczoraj: już w 2025 r. firmy z branży AI zawierały wielomiliardowe umowy, aby zabezpieczyć moce obliczeniowe od wyspecjalizowanych dostawców, czego przykładem jest umowa o wartości 11,9 mld dolarów między OpenAI a CoreWeave.
Ten zwrot przekształca układ sił w AI. Przez długi czas wyścig koncentrował się na modelach; dziś coraz bardziej przesuwa się w stronę tych, którzy posiadają centra danych, energię i chipy. Dla firm korzystających z AI kolejny dostawca oznacza szerszy wybór i potencjalną presję na ceny. Jednak druga strona medalu to większa koncentracja: kilka gigantów dysponujących kapitałem potrzebnym do budowy wielogigawatowych klastrów będzie kontrolować zarówno modele, jak i „rurociąg”, który je uruchamia. Debata o zależności od dostawców infrastruktury, już wcześniej ostra w kontekście dostępu do modeli, rozciąga się teraz na najbardziej podstawowy zasób: sam compute.
Na tym etapie projekt pozostaje doniesieniem prasowym, niepotwierdzonym przez Meta. Otoczenie jest jednak w pełni weryfikowalne: capex w wysokości 125–145 mld dolarów, kontrakty infrastrukturalne warte dziesiątki miliardów, wzrost kursu o 8,8% po samej plotce o odsprzedaży. W gospodarce AI moc obliczeniowa stała się rynkiem — niezależnie od tego, czy Meta rzeczywiście na nim zadebiutuje.